نگاه به انسان در قرآن عظیم، درست نقطه مقابل آدم و لفی خسر خوانده شده است.
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ ﴿الحجر: ۲۶ ) به حقیقت که انسان را از گِلى خشک، سیاه و بدبو آفریدیم.
نگاه به انسان در قرآن عظیم، درست نقطه مقابل آدم و لفی خسر خوانده شده است.
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ ﴿الحجر: ۲۶ ) به حقیقت که انسان را از گِلى خشک، سیاه و بدبو آفریدیم.
کافی است این توصیف و توضیح در باب خلقت انسان را با توصیفات آفرینش آدم، تا اندازه لباس پوشاندن و به بهشت پذیرفتن او مقایسه کنیم تا ادراک تفاوت ها برایمان آسان شود.
یُرِیدُ اللَّـهُ أَن یُخَفِّفَ عَنکُمْ ۚ وَخُلِقَ الْإِنسَانُ ضَعِیفًا (نساء :۲۸) خدا اراده دارد تا انسان ناتوان آفریده شده را سبک بار کند
وَ آتَاکُم مِّن کُلِّ مَا سَأَلْتُمُوهُ ۚ وَإِن تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّـهِ لَا تُحْصُوهَا ۗ إِنَّ الْإِنسَانَ لَظَلُومٌ کَفَّارٌ ﴿ابراهیم : ۳۴) و هر چه از او خواستید عطا کرد که به شمار درنمی آید. به راستی که انسان ستم پیشه ای ناسپاس است.
خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن نُّطْفَهٍ فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُّبِینٌ ﴿النحل: ۴ ) انسان از نطفهاى آفریده شده آنگاه اشکارا ستیزه جو است.
وَ یَدْعُ الْإِنسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَیْرِ وَکَانَ الْإِنسَانُ عَجُولًا ﴿الإسراء: ۱۱ ) و انسان چنان شتاب زده است که شر را به جای خیر فرا مىخواند..
وَکَانَ الْإِنسَانُ کَفُورًا ﴿الإسراء: ۶۷﴾ و انسان همواره به کفر مایل است.
وَکَانَ الْإِنسَانُ قَتُورًا ﴿الإسراء: ۱۰۰﴾ و انسان بخیل است
وَکَانَ الْإِنسَانُ أَکْثَرَ شَیْءٍ جَدَلًا ﴿الکهف: ۵۴﴾ انسان بیش از هر حال سرِ جدال دارد..
إِنَّ الْإِنسَانَ لَکَفُورٌ ﴿الحج: ۶۶) حقا که انسان سخت ناسپاس است.
وَکَانَ الشَّیْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولًا ﴿الفرقان: ۲۹﴾ و شیطان همواره انسان را در چنگ خود دارد.
وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ إِنَّهُ کَانَ ظَلُومًا جَهُولًا ﴿الأحزاب: ۷۲﴾ راستى که انسان ستمگرى نادان بود.
أَوَلَمْ یَرَ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَهٍ فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُّبِینٌ ﴿یس: ۷۷﴾ بناگاه وى دشمن خویی آشکار شده است.
قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِیلًا إِنَّکَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ ﴿الزمر: ۸﴾ بگو: به کفرت اندکى برخوردار شو که از اهل آتشى.
وَإِن مَّسَّهُ الشَّرُّ فَیَیُوسٌ قَنُوطٌ ﴿فصلت: ۴۹﴾ و چون آسیبى ببیند مأیوس و نومید مىشود.
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ ﴿ق: ۱۶﴾ انسان را آفریدهایم، میدانیم چه نفس وسوسه گری دارد و از شاه رگ به او نزدیک تریم
أَمْ لِلْإِنسَانِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿النجم: ۲۴﴾ مگر انسان به آرزوهای اش مى رسد؟
وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ ﴿النجم: ۳۹) انسان جز حاصل تلاش او نیست
إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿المعارج: ۱۹﴾ به راستى که انسان سخت آزمند خلق شده است
قُتِلَ الْإِنسَانُ مَا أَکْفَرَهُ ﴿عبس: ۱۷﴾ مرگ بر انسان کفرگرا.
لقدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِی کَبَدٍ ﴿البلد: ۴﴾ براستى که انسان را در رنج آفریدهایم.
این ها نمونه هایی از یاد انسان در قران عظیم است که یک لفظ و فصل و زبان خوش در آن نیست و اشاره ای به تیره و ذریه انسان نمی خوانیم که ماموران و منتخبان هدایت باشند. (ادامه دارد)
نظرات